Merdivende Asılı Kalan Ekmek

-

Ölüm ne kadar soğuk bir kelime. Bu kelimenin herkese farklı hissettirdiğini düşünüyorum. Kimi kendi ölümünün nasıl olacağını, ne zaman olacağını düşünürken kimisi sevdiklerinin ölümünü düşünür. Bugün bu yazıyı yazıyor olmamın sebebi yakın zamanda dayımı kaybetmiş olmam. Bu dünyada ona dair bir yazı bir iz kalsın istedim. Dayım 57 yaşında vefat etti. Hayat içerisinde hem psikolojik hem fiziksel birçok zorluk deneyimlemişti. Kimsesiz miydi?, belki fiilen değil ancak yalnızdı işte. Annem tüm sorumluluklarını üstelenmiş güçlü bir kadın, kendi çocuğu gibi ilgilendi durdu yıllarca. Hem de hiç gocunmadan. Dayımda bunun farkındaydı, annemi ve çocuklarını sahiplenmiş, onlara sığınmıştı. Her sabah kalkar kahveye gider, saatlerce orada oturur, çay ve sigara içerdi. Onu hep sigarasıyla hatırlıyorum. Bana bir gün sigarası için onu hiç bırakmayan bir dost olduğunu söyledi. Yakındığı, sığındığı dallar ve dumanlar. Hayatının çoğu zamanını tat almadan geçirmişti. İçindeki o büyük sıkıntıyla yaşamaya çalıştı. Babadan kalma derme çatma sobalı bir evde tek başına yaşadı. Yanımıza gelmeyi istemedi, kendi kendine olmak özgürlüğünde yaşamak istedi belki de. Kafası da çok götürmüyordu zaten:) Yakın yerlerde oturuyorduk, elimiz üstündeydi. Bu 57 yılda kaloriferli, doğalgazlı bir evde oturamamıştı. Evini değiştirmek istiyorduk, vakit olmadan gitti. Annem yemekleri bol bol yapar, mutlaka dayıma da gönderirdi. Hemen hemen her dışarı çıktığımda mutlaka elime yemek poşeti tutuşturur, onun için saklama kapları biriktirirdi. Canı sulu köfte istemiş, annem yapmış. Kapısına koymuş, acil işe gitmiş. Sulu köfteyi yiyemedi, ekmek almış asılı kalmış. Garibin ölümü de garip olurmuş. Öldüğünde ne hissetti, nasıl öldü bilmiyoruz. Umarım acısız bir ölümün olmuştur dayı. İncinmediğin, ahirette rahata erdiğin bir kısım seni bekliyordur umarım. Hakkını helal et.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Üzüldüğüne Üzülmek

-
 Se-lam-larr, Bugün burada bu yazıyı yazıyor olmamın bir amacı var- yeni moda mutluluk.  Kim bize sürekli mutlu olmamız gerektiğini öğretti ki? Sağlıklı bir insan sürekli mutlu olacak kim dedi? Ben bir insanım etimle kanımla, canımla ve bir sürü olay yaşıyorum. Üzülmek, kaygılanmak, sevinmek, heyecanlanmak hepsi benim için. Ben üzülmeyi de sevinmeyi de yaşamak istiyorum. Üzüldüğümde üzülme geçer diyenler kim? kim belirliyor benim ne zaman ne kadar üzüleceğimi, kaygılanacağımı, sevineceğimi. Her daim mutluyum diye güçlü müyüm ben? Ben bir insanım bu duyguları yaşamak benim hakkım. Doğanın akışı içinde kayıplar, reddedilmeler yaşıyorum. Üzülme geçer diyenler kim? evet geçecek biliyorum, hiçbir duygu sonsuza kadar sürmeyecek. Üzüldüğümüze üzülmeyi bırakmayı söyleyenler kim?  Ben insanım, yaşıyorum çünkü acı çekiyorum. 
Devamı

Hep Aynı İnsanlar- Farklı Beklentiler

-
Herkese Selamm, Bugün burada bu yazıyor olmamın bir sebebi var, hep aynı insanlar, farklı beklentiler:) Uzun zamandır buralarda yoktum. Sanki bir şeyleri dökebilmek için bugünü bekledim. Hemen hemen her gün birçok insanın hayatını dinliyoru(m)z. Bu kişiler çok yakın arkadaşlarım, eşim, dostum ya da bana hikayesini anlatmak isteyen büfedeki abla:) Ya ben anlamıyorum sürekli aynı kişileri çekiyorum hayatıma. Bana değer vermeyen, bir var olup bir yok olan insanları. Çok seviyorum çok değer veriyorum yanımda olsun beni sevsinler istiyorum ama anlamıyorum o öyle değil. Bırakamıyorum da. Bir sonrakinde yine aynısı aynısı işte değişmiyor. Bunlar hep beni buluyor. Bu insanları hayatımıza çekme sebeplerimiz var !! Bu duruma da şema terapide şema kimyası deniliyor. Şemalar bizim gözlüklerimiz gibi dünyayı o çerçeveden görüyoruz. Çocuklukta oluşan şemalarımız yetişkinliğimize de etki ediyor. O şekilde çerçevelenmiş  o şekilde gelişmiş. Çocuklukta bakım verenlerinden kayıp yaşamış biri ki bu i...
Devamı